W plamicy małopłytkowej udaje się czasami uzyskać dodatni odczyn zlepiania płytek i ich rozpuszczania — przy użyciu jako antygenu leku wywołującego plamicę. Inne wykonywane in miro próby diagnostyczne nie są jeszcze na tyle opracowane i pewne, ażeby stanowiły podstawę rozpoznawania osutek polekowych. Wyjątek pod tym względem wydaje się stanowić test transformacji limfocytów, po ich ekspozycji na odpowiednio rozcieńczony lek. Dodatniość wyniku ocenia się odsetkiem pojawiających się limfoblastów pod wpływem leku lub autoradiograficznie — oceniając stopień wychwytywania przez nie znakowanej jodem tymidyny. Test transformacji blastycznej in vivo polega na określaniu we krwi odsetka komórek blastycznych po kilku dniach od wystąpienia osutki. Oba testy znajdują zastosowanie w badaniu alergii na leki przeciwreumatyczne i neuroleptyk!, i to zarówno jeśli chodzi o alergię wczesną, jak i późną. TT chorych z odczynowością typu wypryskowego, wywołaną miejscowym stosowaniem różnych leków, pomocne są w rozpoznaniu dodatnie wyniki prób płatkowych.

Rozwój erytrodermii po małych dawkach leku przemawia za alergiczną genezą, a po dużych i przewlekle stosowanych — za toksyczną jej patogeneza, co nie stanowi jednak reguły. Dla większości tego rodzaju erytrodermii znamienny jest bardzo szybki rozwój. W obrazie klinicznym zwraca uwagę rozszerzanie się zapalenia rumieniowego skóry w okresie -wczesnym, z jego przejściem w zapalenie złuszczające w późniejszym. Niekiedy złuszczanie ma charakter wielkopłatowy i zajmuje także dłonie i podeszwy. Zejście takie jest znamienne dla erytrodermii jako następstwa osutek płonicowatych i odrowa-tych. Do ich rozwoju dochodzi zwykle po stosowaniu takich leków, jak antybiotyki, środki przeciwhistaminowe, PAS, chloralhydrat i pochodne fenotiazyny. Dla niektórych erytrodermii znamienny jest wysiew uogólniających się osutek liszajowatych; chorzy tacy skarżą się na silny świąd. Stany erytrodermiczne mogą wywoływać takie leki, jak atebryna, chlorochina, chinina, chlorotiazyd, preparaty złota, pochodne fenotiazyny. Najgroźniejszą postacią erytrodermii jest zlewne zapalenie zhiszezająee skóry, które szczególnie w obrębie fałdów ciała przechodzi w ogniska sączenia. Osutki pęcherzowe tylko wyjątkowo są na tyle rozległe, że powodują erytrodermię. W obrębie błon śluzowych dochodzić może w tych razach do rozwoju rozległych nadżerek. Uogólniającą się osutkę pęcherzową opisywano po bromie, jodzie, chininie, barbituranach i salicylanach.

Nauka przyczyniła się do ogromnego postępu w medycynie, lecz mimo to choroby zbierają obfite żniwo. Każdy z całą pewnością chce być zdrowy. Ale więc właściwie czym takim jest zdrowie? Światowa Organizacja Zdrowia w konstytucji z 1948 roku nazwała zdrowie jako stan pełnego, dobrego samopoczucia fizycznego, psychicznego i społecznego, i nie jest to nie tylko jako brak choroby. W ostatnich latach definiuje się ją jeszcze jako sprawność do prowadzenia produktywnego życia społecznego i ekonomicznego a także jako wymiar duchowy. Zdrowie dzielimy na kilka rodzajów: pierwszym z nich jest zdrowie fizyczne, drugim zdrowie psychiczne, kolejnym zdrowie społeczne, a czwartym, ostatnim zarazem zdrowie duchowe. Pierwsze zdrowie fizyczne to zdrowie, które występuje u człowieka, u którego jest prawidłowe funkcjonowanie organizmu, jego układów i narządów. Kolejnym jest zdrowie psychiczne, w którego obrębie mieści się także zdrowie emocjonalne. Zdrowie to polega na rozpoznawaniu i przejawianiu wszelkich uczuć, do przejawiania i pokonywania, umiejętności radzenia sobie ze stresem, większym napięciem, depresją oraz i nawet agresją. Zdrowie psychiczne zawiera także zdrowie umysłowe, które jest umiejętnością jasnego, logicznego, dobrego myślenia. Trzecie zdrowie, jego rodzaj to zdrowie społeczne. Uwidacznia się one w umiejętności nawiązywania, podtrzymywania i rozwijania prawidłowych relacji z innymi ludźmi. Czwartym zdrowiem jest zdrowie duchowe, które przejawia się u ludzi związanymi z wierzeniami i praktykami religijnymi, u osób, które przestrzegają danych zasad, zachowań i sposobów  w celu osiągnięcia wewnętrznego spokoju i równowagi. W medycynie wielokrotnie zamiast słowa zdrowie używa się słowa homeostaza. Homeostaza to umiejętność organizmu do efektywnej obrony przed stresorami w celu przywrócenia i utrzymania wewnętrznej równowagi. W medycynie niekonwencjonalnej zdrowie określa się ogólnie jako stan dobrego samopoczucia.